Blogbericht Ronald Rijken

Liedjes uit Onder de Groene Linde door Moi, le voisin

Interview met Michiel van de Weerthof

Het Utrechts muziekgezelschap Moi, le voisin bewerkte oude volksliedjes op zo’n manier dat zij weer als nieuw klinken. Uit de box van Ate Doornbosch* kozen zij volksliedjes uit die bij de band paste of de bandleden vreemd in de oren klonken.
Een interview met de Bossche muzikant Michiel van de Weerthof (accordeon) na het optreden in Concertzaal (v/h Toonzaal).

Michiel, het zijn vreemde liedjes die ik vanavond gehoord heb, eentje zelfs met wel vier doden. Hoe kom je aan die liedjes?
Ooit in de jaren ’40, ’50 en ’60 ging Ate Doornbosch het boerenland in met een bandrecorder. En een beetje als de Alan Lomax van de Lage Landen ging hij in alle uithoeken op zoek naar verloren liedjes of verloren dreigend gaande liedjes bij boeren en boerinnen.En die bandopnames zijn uitgegeven onder de naam Onder de Groene Linde. Dat was ook een radioprogramma.
Een paar van die opnames hebben wij er uit genomen om daar arrangementen van te maken. Het ging ons juist om de versprekingen en vreemde teksten, om die zo letterlijk mogelijk over te nemen.

Wat hebben jullie toegevoegd aan die liedjes?
De zanglijn is datgene wat bestaat. De liedjes waren vaak krakkemikkig gezongen en het was af en toe onduidelijk wat überhaupt de melodie was. Dus als die melodie vreemd klonk dan hebben we die vreemd gehouden, dat was de hoofdlijn. De hoofdlijn was er, de akkoorden daar omheen en daaronder, die hebben wij bedacht.

Hebben jullie een specifieke keuze gemaakt qua onderwerp of gewoonweg omdat een liedje vreemd was?
Ja, ja, er was altijd wel een beetje iets raars aan de hand. Maar het hoeft niet altijd meteen zoals in één nummer, dat er vier dooien moeten vallen. Het kan ook gaan om een kleine vreemdsoortige omdraaiing zoals in een Rotterdams zeemansliedje dat gaat om een schippersvrouw die jammert dat haar man weg is de hele tijd . Maar door de overlevering is het zo misvormd geraakt, dat nu compleet onduidelijk is wáár het over gaat.

Je hebt je bij deze band Moi, le voisin gevoegd.
Moi, le voisin bestaat al vanaf 2006 en het was eigenlijk altijd Engelstalig. Benjamin (van Vliet, red.) schreef altijd de nummers. Post-folk noemt hij die. En ik kreeg een relatie met de celliste (Lot Broos, red.). Ik zit ook in allerlei bandjes en dergelijke. Of het helemaal met mij te maken heeft, weet ik niet maar ik zing vaak Nederlands. We hebben dit project uitgezocht en nu is de band plots Nederlandstalig gaan zingen.

Door jouw inbreng is de band Nederlandstalig gaan zingen.

Zo zou ik niet durven brengen. Maar het is wel heel toevallig dat het daarmee samen liep.

Hiervoor heb je zelf een eigen band gehad en je zong in het Nederlands. Zijn er overeenkomsten met Moi, le voisin?
De grap is dat in één van de bands waar ik in zat, De Rotte Herders, daar hebben we ook geprobeerd dit materiaal (liedjes uit de box van Ate Doornbosch, red.) te gebruiken. Maar Rotte Herders, dat was gewoon accordeon en hoempapa en stonden we in de meest drukke kroegen. Met deze band kan je net iets meer de diepte induiken, subtiliteit en dynamiek zoeken en zo. Met deze band is het beter gelukt die teksten over te dragen.

Bevalt jullie het spelen op kleine podia zoals hier in De Toonzaal?
Ik vind zelf en alle bandleden met mij akoestisch spelen best wel lekker. Je krijgt meteen terug wat je de zaal geeft. En met monitoren spelen maakt dat iets lastiger. We zijn op zoek hoe je semi-akoestisch kan spelen. Dat de tekst overdracht op orde is, maar dat je toch de dynamiek van akoestisch behoudt.

Over Ate Doornbosch*
Ate Doornbosch (1926-2010) was een Nederlands volkskundige en presentator en werd bekend door het radioprogramma Onder de Groene Linde. In 2008 werd een box uitgebracht met negen cd’s met traditionele Nederlandse volksmuziek, afkomstig uit de archieven van Onder de Groene Linde.

Auteur: Ronald Rijken
  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer