Blogbericht Ronald Rijken

Lamarziendan 5: De Knaller

Eigenzinnig podium sluit succesvol seizoen af

Lamarziendan sloot woensdag 28 juni het seizoen af. Dit nieuwe podium in de Mariakapel van het voormalige Groot Ziekengasthuis werd in korte tijd razend populair in Den Bosch en omstreken. 
Net als in de vorige vier edities kwam er veel volk op af. De mensen hadden wel zin in een verzetje en het is gratis ook nog.

Open publiek
Het kan ook aan de locatie liggen dat het zo druk leek, want die is nogal aan de krappe kant. Dan is iets al snel vol zou een cynicus zeggen. Het publiek was gelukkig verre van cynisch en stelde zich open op voor het programma. Het werd gevraagd om wel kritisch te blijven en op elke bewering, afkondiging of grootspraak te reageren met ‘Lamarziendan!’.

Stefania Anutoiu
Niets voor zoete koek aannemen, dat is het credo. En zelf wat doen en niet alleen maar voor klapvee spelen. Dat was voor dichteres Stefania Anutoiu niet aan dovemansoren besteed. Na de eerste pauze maakte zij gebruik van het onderdeel Lamarziendan LIVE. Dit is een terugkerend onderdeel waarbij het publiek wordt uitgedaagd om live, ter plekke, al improviserende iets op het podium te komen doen en laten zien.

Huisband Pipi Belli begeleidde haar, eveneens improviserend. De voordracht in het Engels van Anutoiu maakte diepe indruk. Het publiek was muisstil, toen deze moderne tovenares voorlas uit velletjes papier die zij achteloos op de grond liet vallen.

Na afloop zei Jordy Sanchez dat haar performance een van de meest bijzondere bijdragen was aan Lamarziendan LIVE.

Waar het omvangrijke gedicht over ging dáár tast ik nog steeds in het duister. Ik werd meer gevangen door de woorden en de klanken van die woorden dan door de inhoud. Poésie pure.

Programma van De Knaller
De avond heette Lamarziendan 5: De Knaller. Ik was naar deze avond gegaan op uitnodiging van een kennis. Die tipte mij. "Het is gaaf," zei hij. Je loopt eerst door een kale gang uit een DDR-nachtmerrie die leidt naar een donkere ruimte met zitzakken en beklede kubussen rondom een klein podium. Huisband Pipi Belli speelde daar alvast ter verwelkoming.

De twee presentatoren Jordy Sanchez en Max Joey van den Hout stelden zich aan het publiek voor. Wat me bijbleef, was dat Lamarziendan zichzelf zonder subsidie van de gemeente in leven probeert te houden. Jordy en Max spoorden het publiek regelmatig aan om flink gebruik te maken van de bar. Het geld moet ergens vandaan komen.

De eerste act was een playback van drag queen Maybe Boozegeoisie met een hoog Soft Cell gehalte uit de jaren ’80. Na één nummer verliet zij het podium om later in de avond terug te keren. 
Daarna kwam de korte documentaire In naam van Puck van filmmaker Nina Karim van Oort aan bod. Na afloop kon het publiek vragen stellen aan Van Oort.

De tweede act was voor de Utrechtse band van Florence & The Black Cats met muziek vol weemoed gedragen door een blonde zangeres met omfloerste stem. Ingetogen, zo zou je Florence & The Black Cats het beste kunnen omschrijven. 

Pauzes
Na de eerste pauze brachten de twee presentatoren de hilarische act Oh Kut, een ode aan Jules Deelder en Herman Brood. Het tempo was moordend en werd in tomeloos staccato gebracht. 

Het leek alsof de cabaret groep Geen Conflict het daarna wat rustiger aan zou doen maar schijn bedroog. De twee groepsleden beelden een ruzie uit zoals die alleen tussen man en vrouw kan ontstaan en escaleren. 

Na de tweede pauze kwam Maybe Boozegeoisie met haar tweede act gevolgd door Merijn Krol met kleinkunst liedjes. De avond werd afgesloten door Willy & Wonka met een afscheidslied plus DJ.

Was het een knallende afsluiting van het eerste seizoen? Dat kan ik niet zeggen want ik heb de vorige vier edities gemist. Wat ik wel weet, is dat net als ik vele anderen uitkijken naar het tweede seizoen. Hopelijk nog steeds zonder subsidie. Lamarziendan!

Ronald Rijken

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer