Blogbericht Johan Kramer

Postrock avond bij Poppodium Willem Twee op Donderdag 21 september

We Stood Like Kings en Spoiwo

Als eerste speelt de Belgische band We Stood Like Kings.
Na eerder al soundtracks te hebben gemaakt voor de stomme films Berlin 1927 en USSR 1926 was vanavond de muziek te horen die ze gemaakt hebben op de film Koyaanisqatsi van Philip Glass.
In de taal van de Hopi indianen staat koyaanisqatsi voor "leven in gekte, leven in onrust, leven in onbalans, leven in desintegratie, een manier van leven die vraagt om een andere manier van leven.

Die film werd op een scherm op de achtergrond vertoond. Mijn aandacht werd toch meer getrokken door de band zelf dan door de film. Ze spelen hun set ook vaker in cinema’s met een groot scherm dan in concertzalen vertelde toetseniste Judith Hoorens me na afloop. De opstelling was mooi in balans met links de klassiek geschoolde  toetseniste en rechts op het podium de creatieve drummer die bij één nummer staand, met mallets op de floor drum aan het spelen was. De twee staande mannen in het midden met hun zwarte colberts en respectievelijk de bas en gitaar in hun hand maakte het plaatje compleet.

Dankbaar publiek
Ook de muziek die ze bij de film hadden gemaakt was mooi in balans met subtiele opbouwen van zacht naar hard en accenten die synchroon liepen met de beelden van instortende huizen en andere explosies op het scherm. De gekte en onrust in de film kwam ook terug in de verschillende maatsoorten in de muziek waardoor het ook geen moment saai was. Het publiek was dan ook opvallend stil en dat is vooral fijn bij de rustige passages waarbij iedereen respectvol en aandachtig stond te luisteren.

De gitarist, die net als de bassist een jazz achtergrond heeft liet aan het eind nog een mooi stukje virtuoos gitaarspel zien met zijn fingertapping techniek. De vergelijking met bands als Mogwai en Explosions In The Sky is snel gemaakt natuurlijk, maar ik hoorde ook zelfs wat Pink Floyd klanken terug.  
Al met al een geslaagde soundtrack bij een bijzondere film.

Spoiwo
Het is aan de Poolse band Spoiwo, wat vrij vertaald bindmiddel of lijm betekent, om deze postrock avond af te sluiten.

Deze vijf muzikanten waaronder twee toetsenisten smeden hun muziek tot een coherent geheel, variërend van hypnotiserende soundscapes die langzaam opgebouwd worden tot meeslepende stevige passages met flink wat distortion op de gitaar waardoor het geheel stevig rockt. Maar de gitarist, die het meest in het oog springt, deinst er ook niet voor terug om zelfs af en toe met een strijkstok de gitaar te beroeren. 

Vergelijkingen met bands als God Is An Astronaut en Mono zijn zeker te maken, al hoorde ik er ook af en toe een instrumentale Anathema in. Heerlijk duister sfeertje in de muziek die door de lichtman goed wordt aangevoeld met minimale subtiele verlichting en een stroboscoop op de heftigere stukken.

Ook bij deze band hebben alle, maximaal 50, aanwezigen in de zaal alle aandacht voor de muziek. En ook als de gitarist tussendoor zonder microfoon vraagt om wat dichter bij het podium te komen is hij goed te verstaan.

Topbands
Deze avond had wat meer publiek verdiend, maar degenen die er waren zagen twee topbands aan het werk. Een band als Spoiwo zou zeker niet misstaan op een festival als Best Kept Secret.

Johan Kramer

  Reacties

Ronald Rijken

24 sep 2017 14:27

Mallets zijn drumstokjes met bolletjes.

Reageer