Blogbericht Johan van Bommel

Stones in de Arena: dichter bij muziek kan niet (Deel 1)

persoonlijke beleving/recensie

De Rolling Stones, wie kent ze niet? Als jongeman van 21 jaar heb ik genoeg beelden, verhalen en muziek meegekregen van mijn ouders die diehard fan zijn. In 1966 waren de Stones in de Brabanthallen in Den Bosch, maar daar kon ik helaas niet bij zijn. Vanavond zie ik ze dan eindelijk live in de natuurlijk uitverkochte Amsterdam Arena.

Vooraf
Bij mijn moeder thuis staat de soep al klaar. Mijn pa komt met zijn nieuwe vriendin eten en bijkletsen. Hierbij sluit nog een 50+er aan die ook Johan heet (mijn ma had haar overige kaartje via Facebook aan hem verkocht.)
Oude verhalen over de Stones, Herman Brood die in Meteren optrad, en de videotheek die mijn ouders vroeger runden komen voorbij. Johan kwam daar vaak. Leuk hoe je elkaar dan via muziek weer tegenkomt,

Aangekomen in de Arena ga ik naar de merchandise, waar shirts voor minimaal 35 euro per stuk als warme broodjes over de toonbank vliegen. Ik schrik van de prijs, maar maak mezelf ook schuldig aan deze massaconsumptie. 'Het zijn natuurlijk wel de Stones' zeg ik tegen mezelf, terwijl ik 70 aftik voor een shirt en een zakdoek. Mijn vriendin zit samen met haar vader en zus een ring hoger en we krijgen elkaar gevonden door te seinen met onze telefoons.

Sympathy
De legendes komen op met 'Sympathy for the Devil' en de Arena vult zich met rood licht. Ongeveer 68.000 man klapt, juicht, schreeuwt en geniet, terwijl niemand meer gebruikt maakt van zijn zitplaats. Als Keith zijn eerste snaren aanslaat wordt dit nog luider. Wat me overkomt weet ik niet, maar gelukstranen blijven maar rollen.
Het is adembenemend om die legendes waar je zoveel over gehoord hebt, zoveel van gezien hebt, dan eindelijk in het echt te zien. Daar komt bovenop dat ik het erg bijzonder en fijn vind om eindelijk eens iets leuks met mijn familie te kunnen doen, gescheiden of niet. Ook mijn broer staat met zijn vriendin ergens in het veld. Dit vind ik één geweldige essentie van muziek: verbinding

De moves van Jagger zijn ze zijne, en die blijven krachtig en hypnotiserend terwijl de nummers 'It's Only Rock and Roll' en 'Tumbling Dice' voorbijkomen. Als een paradijsvogel paradeert hij over de catwalk, shinend in glimmende blousen. Twee bluesnummers volgen. De mondharmonica solo is met emotie écht blues en scheurt er lekker doorheen. 

Licht, beeld en geluid
Het licht en beeld is zo goed, dat het een show op zich is. Vier enorme schermen, van twee tot drie huizen hoog, hangen in de lengte achter het podium en projecteren livebeelden in full-HD. Meestal is er op elk scherm een close-up van één bandlid in actie te zien. Het laat precies zien wat je wil zien: de Stones live. De kleuren en effecten sluiten aan op de sfeer en instrumenten. Tijdens 'Shine a Light' wordt het publiek in het licht gezet bijvoorbeeld.

Het geluid valt me niks tegen. Bij De Staat (voorprogramma) irriteerde ik me flink aan de galm die door het dak werd veroorzaakt, maar dat lijkt nu stukken beter te zijn. Gedurende de hele show heb ik maar twee keer feedback kunnen horen die echt opviel. Twee andere keren was het er ook, maar zo kort dat bijna niet te horen was.
In 'You Can't Always Get What You Want' komt een geweldige solo van Ron Wood naar voren, gespeeld op een Gibson Les Paul, die voor een rond warm geluid zorgt, waarmee Ron de hele Arena laat smullen van misschien wel de beste gitaarsolo van de avond. Hij bouwt op naar een geweldige break waarbij Jagger de zin met de mooie boodschap nog een paar keer herhaalt. Hij zet zijn talent als frontman in om de hele Arena mee te laten zingen.

(check deel 2 voor het vervolg)

Foto's: Parool, Metro, Oor, Liesbeth van Bommel
  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer