Blogbericht Johan van Bommel

Stones in de Arena: dichter bij muziek kan niet (Deel 2)

persoonlijke beleving/recensie


Halverwege
De bekende eerste tonen van 'Paint It Black' vallen en de Arena joelt weer. Ik kijk om me heen. Oud of jong, nog steeds is bijna niemand gaan zitten. Iedereen plezier uit. Keith speelt tijdens 'Honkey Tonk Woman' een dikke solo op zijn signature telecaster model. Hierna speelt Keith met de band twee nummers van hem, waarbij hij ook zingt.
Tijdens 'Happy' speelt Ron een heel gaaf stuk steel guitar, waarmee een erg oude blues sound wordt gecreëerd. De band wordt voorgesteld, en ook eindelijk komen de achtergrondzangers, de bassist en de toetsenist iets meer in the picture. In het volgende nummer 'Miss You' zit een heerlijke baslijn, en er komt dan ook een gave bassolo. Het funky disco gevoel wordt versterkt door de neon visuals die door de live-beelden heen te zien zijn.

Richting het eind
Via 'Midnight Rambler' en 'Street Fighting Man' belanden we bij 'Start Me Up'. Ik sta versteld hoe goed de mannen op elkaar in zijn gespeeld (mag ook wel na die tijd). Ron heeft weer een heerlijke solo te pakken waarbij hij heerlijk zijn gang gaat, opbouwt en langs Mick beweegt en een knikje geeft, waardoor Mick weet wanneer hij weer kan zingen.

Een heerlijke sax solo tijdens 'Brown Sugar' brengt weer een nieuw geluid de Arena in. Hiervoor had de saxofonist best meer applaus mogen ontvangen. Op de livebeelden is te zien hoe hard werken is. Ondanks dat we bijna een paar uur verder zijn staat iedereen nog steeds. 'Jumpink Jack Flash' komt voorbij en daarna is het even stil.De lichten zijn gedempt en de mannen zijn weg, maar iedereen weet dat ze de avond nog komen afsluiten.

Aan alles komt een eind.
De herkenbare tonen van 'Gimme Shelter' zijn de horen en de mannen komen onder luid applaus terug. Op de catwalk vindt een plezierig zangspel plaats tussen Mick en de zangeres, waarbij Micks kwaliteiten als leider zichtbaar zijn. Door zijn dansmoves heen seint hij met zijn vinger wie wanneer zingt, en bouwt op die manier op naar 'die uithaal' van de zangeres. Zelf vind ik het erg mooi, maar ik snap dat Lisa Fischer fans hier toch iets kunnen missen.

'Satisfaction' wordt gespeeld en iedereen voelt dat dit de afsluiter is. Voor velen voelt het ook als een nog grotere afsluiter. De Stones hebben al een jaar of vijftig deze enorme naam en geweldige muziek. Met Keith Richards van 74 jaar en Charlie Watts geboren in 1941, is dit voor velen waarschijnlijk het laatste moment dat ze de Stones zien. De 'no' van het door het publiek gezongen 'I can't get no!' galmt door de Arena.
Een solo van Keith volgt, waaraan toch wat vermoeidheid te horen is. Het maakt het juist echt en de show wordt afgesloten met een hoop vuurwerk, letterlijk en figuurlijk.

Terugblik
Gat in mijn rib, maar elke cent was het meer dan waard, ook het t-shirt en de bandana zal ik met trots dragen, wetende dat deze Stones live ervaring er voor altijd aan vast zit. Het beeld en licht was écht perfect. Het geluid was prima. Hoe de mannen speelden was ook echt heel goed.
Met name Rons gitaarspel stond ik echt versteld van. Keith heb ik op minimale foutjes kunnen betrappen, maar ook hij rockte hem flink. Ongelooflijk hoe die ouwe lui daar nog steeds een hele show vol staan te rocken. Het is gewoon niet te snappen.

Door de beweeglijkheid en het plezier dat er op het podium te zien is, is het net alsof er een groep energieke achttienjarigen aan het rocken is. Hun hele avontuur dat al zo lang geleden begon, is nu nog steeds bezig is en zorgt nog steeds voor zulke ontzettend mooie momenten. En dat voor zo enorm veel mensen. Dat is de tweede essentie van muziek die mij enorm trekt: passie. Dat vind ik persoonlijk echt magisch. Dat is nou wat ik muziek noem en waar ik blij van word.

ROLLING STONES, BEDANKT! <3

Door: Johan van Bommel
Foto's: Oor, Metro, Parool, Liesbeth van Bommel

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer