Blogbericht Ronald Rijken

The Howlin' galmt door Popronde Den Bosch

Soul van een rockband

De soundcheck van The Howlin’ in de Muzerije duurde kort. De band had klaarblijkelijk niet veel tijd nodig. Ik vond de akoestiek in de zaal maar matig.
Er zong een galm rond die van alle kanten maar vooral vanaf het plafond recht op je afkwam. Dat stoorde mij bij het slotnummer van de groep Dandelion. Ik kon dat nummer nog net meepikken. The Howlin’ stond bij Popronde Den Bosch na Dandelion geprogrammeerd en was de band waar ik feitelijk voor kwam.

Alternative & hip hop
The Howlin’ uit Amsterdam bestaat eigenlijk uit zes leden, maar deze avond traden alleen Joel Gaerthe (vocal), Nick Kroes (gitaar), Bill Mookhoek (bas) en Isai Reiziger op de drums aan. Een duidelijke reden voor de afwezigheid van Tess Gaerthe (backing vocal) en Joel Dieleman op de toetsen werd niet gegeven door frontman Joel Gaerthe.

Sommige leden van de band komen uit de hip hop scene. De anderen zweren bij Alternative. Hoe het ook zij, toen ik de eerste noten van de band hoorde tijdens de soundcheck, wist ik het meteen. Soul, het is soul maar dan soul van de harde school, rocksoul, powersoul. Soul waar je het heel warm van krijgt.

De podiumact van Joel Gaerthe
De band zette meteen sterk aan met Joel Gaerthe als een echte entertainer die de aandacht opeiste met zijn raspende stem en zijn opmerkelijke podiumact. 

Die act zag er als volgt uit. Joel haalde met zijn linkerhand de microfoon van de standaard en begon aan een stapvoets loopje. Hij zong rechtop met zijn hoofd wat gebogen. Joel stopte na enige stappen, draaide zich om en liep schuifelend met gebogen bovenlichaam terug naar de microfoonstandaard. Hij pakte de standaard vast met zijn rechterhand en bleef daar staan met zijn bovenlichaam nog steeds gebogen.
Vervolgens liep hij in die kenmerkende tred weer rechtop in de andere richting maar nu met de microfoon in zijn rechterhand. Weer zong hij met gebogen hoofd of opgericht en herhaalde zijn act maar dan in spiegelbeeld.

Terwijl ik naar de band luisterde, pijnigde ik mijn hersencellen af waar ik deze podiumact al eens eerder had gezien. Was het bij James Brown, the Godfather of Soul, of een andere icoon uit de gouden jaren van de soul? Ik kwam er niet uit en besloot het maar te laten wat het was: een act van Joel Gaerthe.

Ballads en rocksoul
De band deed natuurlijk nummers van de EP ‘This Road’ uit 2016. Maar het geluid van de band klonk live wezenlijk anders dan op hun albums. Meer rock, aardser, mannelijk. Op de EP zijn de backing vocals te horen van Tess Gaerthe en de keyboard van Joel Dieleman. En die geven de sound een lichtere toets, meer mellow alternative.
Zonder hen was de band agressiever en dat had zeker zijn invloed op het spel en de toon.
Vooral door de manier waarop drummer Isai Reiziger speelde. Hij sloeg zwaar aan met een strakke beat die telkens net even wat langer aanhield door de nagalm akoestiek in de zaal van de Muzerije. Beat en sound werden daardoor versterkt en dat werkte in het voordeel van de band. Het was heel hoorbaar in de rustigere nummers en dat gaf de ballads net die extra lading. Vooral als gitarist Nick Kroes uithaalde in zijn solo’s.

Ballads vind ik vaak storend bij optredens want die halen de ’schwung’ er uit. Maar deze keer was er geen gevaar van inkakken bij het publiek. Het gaat te ver om te zeggen dat The Howlin’ beter af is zonder keyboard en backing vocals, maar Joel is musicus genoeg om deze optie ook te overwegen. Soul met een traditionele rock bezetting: bas, gitaar, drums en zang. Het werkte.

Het publiek had er in ieder geval geen moeite met het ontbreken van die twee bandleden. Het reageerde enthousiast en een flink deel danste op de snellere nummers die de band vooral aan het eind speelde.

Auteur: Ronald Rijken
  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer