Blogbericht Johan Kramer

Duketown Rebel Festival

Zaterdag 28 oktober Willem Twee Poppodium

Punkrock en Metal uit de regio
Deze vierde editie van het Duketown Rebel Festival met voornamelijk punkrock en metalbands uit de regio heeft deze avond de nadruk iets meer liggen op punkrock. 
De bands die ik gezien heb deze avond zijn Strangers Among Bears en Lemniscate.

Strangers Among Bears
De avond begint om 18.10 uur. Als ik tegen achten de Willem Twee binnenkom is Junkyard Safari al op stoom in de kleine zaal. Klinkt lekker maar ik loop door naar de grote zaal waar Strangers Among Bears de eerstvolgende band is.

Hard!
Een goed plekje zoeken is niet zo moeilijk want zoveel volk staat er nog niet. En ook als de band bezig is blijft de zaal karig gevuld. En dat is jammer want deze band verdient meer publiek. De zanger roept tijdens de show het publiek wel op om wat verder naar voren te komen maar dat gebeurt niet. En als ik eerlijk ben had ik ook niet de behoefte om verder naar voren te komen. Dat had niks met de kwaliteit van de band te maken maar wel met het volume. Mán dat ging hard! Ik had spijt dat ik mijn oordoppen niet bij me had.

Dat het niet heel druk is in de zaal schijnt deze Metalcore band uit Tilburg niet echt te deren want de muzikanten spelen de blaren op hun vingers en de zanger schreeuwt de longen uit zijn lijf. Naast een goede schreeuw heeft deze zanger ook echt een mooie melodieuze zangstem, al viel die af en toe wat weg in het gitaargeweld. Een topband in dit genre wat mij betreft, met sterke nummers die me doen denken aan Killswitch Engage.

Eyecatcher
Naast een super strakke drummer en twee uitstekende gitaristen waarvan er één verrekte lekker kan soleren is het wat mij betreft toch wel de bassist die de show stal. Waar een bassist vaak ergens aan de zijkant van het podium de ritmesectie versterkt staat ie hier prominent in het midden. Met zijn korte hanekam en vijfsnarige bas die lekker laag op zijn knieën hangt, is hij de eyecatcher van de band.
 
Als Strangers Among Bears weer ergens in de buurt speelt, dan ga ik zéker weer kijken. En dan kom ik verder naar voren, dat beloof ik. Maar wél met mijn oordopjes in.

Lemniscate
Deze vier jonge honden uit Vught in de leeftijd van zestien tot en met negentien spelen met ongeremde bravoure en met een zelfverzekerdheid alsof ze al jaren in de grote zalen van het land gestaan hebben. En misschien gaat dat nog wel gebeuren ook. Maar vanavond staan ze vooralsnog in de kleine zaal van Willem Twee.

Rechts op het podium staat de sologitarist met gave metal gitaar in de vorm van een V. Het blijkt een Jackson Randy Rhoads te zijn.  Naast het feit dat ie een lekker potje kan spelen neemt ie ook een aantal zangpartijen voor zijn rekening. Links op het podium de strakke drummer (dat ene foutje vergeef ik hem) en gitarist, maar ook hier is het de bassist die de meeste aandacht naar zich toe trekt. Hij springt een paar keer van het podium af en heft zijn basgitaar regelmatig met de punt hoog in de lucht. Bovendien zit er nog een aardige grunt en schreeuw in de strot van die zeventienjarige.

Pantera
Het voorlaatste nummer Walk is een cover van Pantera, dat goed ontvangen wordt door de zaal. De zanger die voor deze gelegenheid zijn basgitaar aan zijn tweelingbroer uitleent kan zich nu helemaal uitleven op de zang. Sommige mannen voor het podium mogen een lijntje meeschreeuwen in de microfoon:” RE! SPECT! WALK!” Een mooie interactie.
In het laatste nummer gaat nog één keer het dak eraf en er ontstaat een heus moshpitje.
 
Lemniscate staat in de wiskunde ook wel symbool voor oneindig. Oneindig geldt vanavond in ieder geval niet voor hun repertoire, want de set was aan de korte kant, waarin ook nog eens twee covers te horen waren. Maar vanavond staat Lemniscate wél symbool voor hoop. Er is hoop dat Metal geen langzame dood sterft, maar een nieuwe boost krijgt met deze nieuwe generatie.

Johan Kramer

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer