Blogbericht Johan Kramer

Call It Off

Vrolijke Highschool Poppunk

Smile And Burn
Nou dat deed ie zéker, glimlachen, die zanger van punkrock band Smile And Burn uit Berlijn, de band die het publiek mag opwarmen voor Call It Off.  Al stuiterend kwam ie het podium op alsof de vloer te heet was voor zijn voeten. Wát een energie!

NOFX
Dat ze beïnvloed zijn door NOFX, waar ze ook een cover van speelden, is wel duidelijk, met onder andere de meerstemmige zang en stevige rechttoe rechtaan nummers, alleen speelt Smile And Burn de meeste nummers in midtempo. En dat is prima, daardoor is het goed dansbaar. Maar ook al was het publiek enthousiast in hun reactie over deze Duitse band, gedanst werd er niet.

Call It Off
Op de klanken van de game Encharted betreden de mannen van Call It Off het podium. Ze openen de eerste show van hun clubtour hier in de Willem Twee met het nummer Idiots, gevolgd door hun eerste single Abandoned van hun gelijknamige laatste album. De meeste nummers die ze vanavond spelen komen van dit album. Geplaagd door wat technische problemen bij de drummer in het begin, houdt de gitarist het publiek even bezig door een meezinger in te zetten van The Backstreet Boys, I Want It That Way. Gelukkig is het euvel snel verholpen.

Toetsenist?
Dan snel door met Death Or Glory, gevolgd door Burning Bridges van hun eerste album, waar ik erachter kom dat er nog een vijfde muzikant op het podium is die papapada meezingt. Hij staat in het donker achter de toetsen, die ik overigens niet heb kunnen horen in de muziek. Na In Denial volgt er weer een meezinger, de single Scream Your Heart Out, waar de invloeden van Green Day wel érg duidelijk aanwezig zijn.

Intermezzo
Aan het eind van Something To Believe In komt er een trompettist het podium opgewandeld die nog een paar amper hoorbare tonen meeblaast. Dit is de inleiding van een wat rommelige intermezzo. Intussen heeft de toetsenist de basgitaar omgehangen en komt de eigenlijke bassist gehuld in een wit jacquet met bijbehorende zonnebril en cowboyhoed het podium op. Op de melodie van Sweet Caroline wordt het publiek weer gevraagd om mee te zingen en ook de trompettist is ook hier weer van de partij. Nadat deze iets te lollige onderbreking is afgesloten met nóg een meezinger van de Backstreet Boys, Everybaaaaady Rock Your Baaaaady, kunnen we verder met de show.
 
Gastzanger
Na een paar nummers waaronder Emily en Anastesia komt er iemand het podium op die een voor mij onbekend nummer komt meezingen. Een vriend van de band zo lijkt het.

Last best
Dan zijn er nog twee nummers te gaan. Waar de meeste nummers nogal veel op elkaar lijken en voorspelbaar zijn, is Witness echt een nummer wat eruit springt. De pakkende riff waar het nummer mee begint, het opzwepende ritme, de stuwende bas, een mooie zangmelodie en hier zijn ook subtiel de toetsen goed te horen. Mooie break waar het tempo even terugzakt en er dan weer in knalt met het refrein. Dit zit goed in elkaar.
En dan als laatste We Will Be Better Tomorrow, wat begint met een rustig pianoriedeltje, waarna het tempo en volume opgeschroefd wordt. Een waardige afsluiter van ruim acht minuten met verschillende stukken erin, die soms zelfs voorzichtig doet denken aan Queen door de samenzang.
Als de titel van het laatste nummer een belofte is, dan mogen ze wat mij betreft meer nummers maken in de stijl van die laatste twee, alleen dan kunnen ze zich onderscheiden van de doorsnee highschool poppunk.

Johan Kramer

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer