Blogbericht Erwin Engelsma

Ensemble Intercontemporain: No more masterpieces.

Meteoriet of brandend houtblok?

Een muzikale uitvoering van Wolfgang Rihms’ Concerto Séraphin, begeleid door beelden van Collectief 33 1/3, met een knipoog naar theaterrevolutionair Artaud op 3 november 2017 in de Verkadefabriek. 

De aankondiging van dit stuk beloofde de roesopwekkende klankschoonheid van Rihms ensemblewerk onder te dompelen in een spectaculair visueel visioen. En dat is wat de artiesten hebben gedaan.

Impressie:
Bij binnenkomst in de zaal zag ik vier technici bovenin achter de knoppen zitten. Een groot scherm hing boven het podium met daarop iets van witte krijt, of was het rook, geprojecteerd. Op het podium stonden de concertinstrumenten klaar, violen, klavieren, blazers, percussie instrumenten.

Rond aanvangstijd begint de rook op het scherm langzaam te bewegen en dwarrelen. Een object komt in beeld, draait rond, en langzaam wordt duidelijk dat het een boomstam is. Dit alles op flarden van instrumentale klanken die al vraag- en antwoordspel biedend in de ruimte lijken te hangen. Het beeld neemt je mee in die ruimte, maar is het een wit bloedlichaampje in een bloedbaan of een alien wat we daar zien bewegen? Je weet het niet. 

Gedurende de rest van de voorstelling wisselen dit soort ambigue beelden elkaar af, begeleid door klankbeelden, snelle loopjes, tongue slaps op de klarinet, stereo effecten door twee klavieren in te zetten, mooie harmonieën die zich oplossen in iets onnavolgbaars.

Meteoriet of brandend houtblok.
Zo onstaat er langzaam een thematiek. Een meteoriet wentelt door de ruimte, met een spoor van gas achter zich aan. Of is het toch een brandend houtblok? De wisseling van perspectief zet zich voort als je als bezoeker vanuit het scherm voortdurend met flitslampen wordt gefotografeerd, en dan verschuift het beeld en zie je hoe talrijke fotografen om een militair uniform heen staan.

Gaandeweg zie je de thematiek van vergankelijkheid zich ontwikkelen, de meteoriet/het houtblok wentelt voort en wordt kleiner. Een auto wordt platgedrukt, stenen vergruizen, en de meteoriet slaat in. En dan komt de laatste verschuiving: het scherm zelf verschrompelt, neemt de vorm aan van het bloedlichaampje, het scherm waarop alles werd geprojecteerd is nu onderwerp geworden en deel van de actie. Een laatste toon op de hoorn klinkt, een laatste tik op een houtblok. Het visioen is over, en laat de bezoeker alleen met zijn eigen associaties.

Het werk werd met hoge precisie uitgevoerd, en moet qua oplettendheid en technische instrumentbeheersing het uiterste van de muzikanten hebben gevergd. Evenals de spectaculaire synchronisatie tussen beelden en geluid. Een stuk dat bij mij nog lang nadaverde. 

Erwin Engelsma

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer