Blogbericht Ronald Rijken

Anna's stem dwingt je tot intens luisteren

Melancholische muziek van een Amsterdamse band

The Visual maakt muziek waar je echt naar moet luisteren. De stem van zangeres Anna van Rij dwingt je, verleidt je, een heel optreden lang. Het spel van Timon Persoon (keyboards) en Jochem van Rooijen (drums) omkaderen haar vocalen met strakke arrangementen die de intensiteit van haar stem nog verder opvoeren.

Muziek Op Donderdag
Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal claimt mensen te verrassen met acts die actueel zijn en een kijkje geven in de wereldkeuken van de muziek. De ervaring leert dat daar geen woord van is gelogen. Er kómen bijzondere artiesten spelen in de foyer van deze voormalige synagoge. Zo ook donderdag 21 december met The Visual, een Amsterdamse band die melancholische muziek komt brengen.

Bij de soundcheck kreeg je een voorproefje wat deze avond zou gaan brengen. Anna stond met haar gitaar in haar eentje voor de microfoon te zingen en of je wilde of niet, je bleef ernaar luisteren en hield op met de dingen waar je mee bezig was zoals foto’s uploaden naar Facebook of een app sturen naar je moeder. Het was jammer dat ze abrupt stopte want je wilde dat ze liever door bleef zingen. Geen soundcheck meer? Dan maar door spelen.

Melancholie is het handelsmerk van The Visual, althans als je de website moet geloven. Dat is zonder meer het geval, want in elk nummer zit die melancholie er duimendik bovenop. Maar zo nu en dan steekt er een strak georchestreerde orkaan op als Jochem de drums roert en Timo voodoo geluiden uit de keyboards tovert.
De kalme beek van de melancholie is veranderd in een bulderende waterval vol woede waarbij de zang van Anna de nodige kracht aan toevoegt en er zelfs bovenuit steekt. Het volume gaat nog verder omhoog en bereikt bijna een hoogtepunt maar het komt niet tot een climax, een verlossing. Want net zo plots is het tumult voorbij en zingt Anna zacht en weemoedig naar het einde van het lied waarbij ze de snaren van haar elektrische gitaar lichtelijk streelt.


The Doors
Heel in de verte hoor je een ijle echo van Jim Morrison, de legendarische frontman van de net zo legendarische band, The Doors. Ik maakte na afloop van het concert daar een opmerking over. Op de momenten van verstilling na het bulderen van de geluidswaterval had Anna zomaar teksten kunnen aanhalen uit de gedichten van Morrison.
“Dat vind ik geen vreemde gedachte. The Doors hebben mij erg geïnspireerd. Toen ik studeerde op het conservatorium in Amsterdam coverde ik met een band de muziek van The Doors. De lyrics uit ‘The Celebration Of The Lizard’ spreken mij erg aan.”

The Visual is niet een band die op zoek is naar snel succes. Daar zijn de nummers die de band schrijft ook niet naar. Het zit ook niet in de aard van de band. Zoals eerder gezegd is melancholie het handelsmerk van deze band en die wordt op eerlijke en effectieve wijze vertolkt door Anna. Toch bekruipt mij het gevoel dat je niet tot in levensdagen deze muziek vol hartepijn en stille woede kan blijven uitdragen. Je loopt het risico een karikatuur te worden en dat zou zonde zijn van een zangeres als Anna van Rij.

The Visual presenteerde 15 december de release van de EP ‘Translation’ in de Melkweg in Amsterdam.

Ronald Rijken

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer