Blogbericht Jan Douwe Krist

Warme reggae op een koude januariavond bij Strawl & Black Lion

Frontman Strawl en Black Lion vormen een kloppend geheel

Wie op een koude januariavond wel toe was aan wat muzikale verwarming kon afgelopen zaterdag gratis terecht bij P79. Daar trad Strawl op, een ervaren reggaemuzikant en -zanger uit het Caribische eiland Sint Eustatius. Hij werd begeleid door de band Black Lion, een combinatie die volgens de aankondiging authentieke roots rock reggae moet opleveren.

En dat is ook precies waar het optreden mee begint. Black Lion bestaat uit een drummer, gitarist, bassist, toetsenist en saxofonist. Allemaal vullen ze elkaar en Strawl goed aan, wat een overtuigend geheel oplevert. Het eerste nummer is nog relaxed, maar bij het tweede gaat het tempo een stuk omhoog. Strawl is een energieke frontman die het publiek goed meekrijgt, zowel bij de rustigere als dansbaardere nummers. Het kost hem door het springen af en toe moeite om zijn muts over zijn dreads te houden. En als het publiek op de eerste twintig seconden van een nummer niet genoeg reageert kunnen Strawl & Black Lion altijd nog een pull-up inzetten: een soort instrumentale breakdown waarna het nummer weer van voor af aan gespeeld wordt.

En zo speelt de band lekker door, totdat de gitarist zijn snaar breekt. Terwijl hij deze vervangt onderhoudt Strawl het publiek met een geïmproviseerd intermezzo, ondersteund door de bassist en drummer.

Even later laat de gitarist met een lekkere gitaarsolo gelijk horen dat alle zes zijn snaren het weer doen. Ook de saxofonist pakt zo zijn momenten en het laat zien hoe goed de band op elkaar is ingespeeld. De band Black Lion werd pas in 2017 rondom Strawl opgericht, maar dat is niet af te zien aan de spontaniteit waar ze mee optreden. Strawl lijkt Black Lion bijna geïmproviseerd te orkestreren, bijvoorbeeld door iedereen behalve de ritmesectie te laten stoppen waardoor er meer nadruk op zijn vocalen komt. Nummers worden af en toe lekker lang uitgesponnen en anders is er altijd nog de pull-up, al verliest die na de vierde keer wel een beetje aan effect.

Het optreden loopt dan ook ruim uit, maar verveelt geen moment. De basis van de muziek blijft roots reggae, maar er komen in de loop van het optreden ook nummers voorbij die meer naar ska, dub of een modernere invulling van reggae neigen. Uiteindelijk houdt ook dit concert op, maar niet voordat een tien minuten durende versie van het nummer Bun Dung Rome werd gespeeld. Of je er nou bij was en het wil herbeleven of het gemist hebt en nieuwsgierig bent geworden: je kan de beelden hierboven checken.

Tekst: Jan Douwe Krist
Foto's: Just A Ride Productions

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer