Blogbericht Caine Roland

Physical Graffiti laat jeugdherinneringen herleven

Deze Nep Zeppelin is Net Zeppelin

De grote zaal van de W2 staat rond half negen al flink vol, ruim voordat het optreden van Physical Graffiti begint. De Led Zeppelin-covergroep tourt door Europa ter ere van het 50-jarig bestaan van de band die ze inspireerde om zelf de bühne op te klimmen. Vrijdag 2 februari is het de beurt aan de W2. Ondertussen speelt Physical Graffiti al ruim vijftien jaar de nummers van Led Zeppelin, een van de bekendste rockbands ter wereld.

Het is duidelijk dat het publiek zin heeft om de nummers te horen: er is geen voorprogramma, maar toch blijft iedereen rusteloos in de zaal staan, wachtend op de muzikanten. Aan de vele grijze haren te zien is Led Zeppelin voor het merendeel van het publiek een herinnering aan hun jeugd in de jaren ’60 en ’70 die het verdient om herleefd te worden.

Het optreden
Keurig op tijd verschijnen de bandleden op een donker podium, een enthousiast geroep stijgt op uit het publiek en terwijl de lichten aangaan wordt ‘Good Times Bad Times’ ingezet. De aanwezigheid van videocamera’s van de W2 belooft dat het concert de moeite waard gaat worden. Ook het podium ramvol Fender is een hint. Op het podium zien we niet vier, maar vijf heren die de kleren, de uitstraling en zelfs enigszins het uiterlijk hebben van de originele leden. Ook het lange wavy haar mist niet.

Wie goed kijkt, ziet dat de drummer een stok laat vallen. Even komt het schrikbeeld naar boven dat dit een knullige coverband gaat zijn, waarin niemand naar elkaar luistert en met een zanger die de nummers probeert te zingen met een onhandig Nederlands accent. Gelukkig blijkt het tegenovergestelde waar te zijn. De heren op het podium zijn compleet op elkaar ingespeeld. Ze kennen de nummers door en door en klappen foutloos mee wanneer ze accenten willen leggen op bepaalde tonen.

Het tweede nummer, ‘Ramble On’, is ook een kortje naar de maatstaven van Zeppelin. Het valt op hoe goed de stem van zanger Andrew Elt (bekend van Gin on the Rocks en Sleeze Beez) is. De Welsh-Nederlandse Elt zingt krachtig en heeft geen moeite met de hoge noten, het doet echt denken aan Robert Plant. Er klinkt dan ook een vol applaus na het nummer.
 
De selectie aan nummer die vanavond gespeeld wordt, is met zorg uitgezocht. Ieder lied heeft iets bijzonders. Zo speelt Elt bij ‘When the Levee Breaks’ mondharmonica, gitarist Daniel Verberk gaat zijn gitaar te lijf met een strijkstok in ‘Dazed and Confused’ en drummer Jan Gabriel geeft regelmatig een tik tegen de gong die op het podium staat.

Verder worden ‘Black Dog’, ‘Misty Mountain Hop’, ‘How Many More Times’ en ‘Since I’ve Been Loving You’ gespeeld. Tijdens ‘No Quarter’ speelt Elt luchtgitaar en bewijst toetsenist Remco van Zandvoort het nut van een vijfde bandlid. In veel van de gespeelde nummers zitten solo’s maar op niet één solo wordt zoveel nadruk gelegd als die van drummer Gabriel in ‘Moby Dick’. Hij is de enige op het podium, de rest komt pas weer op aan het eind van het lied. Bassist Dave Harrold is een rustige verschijning, in tegenstelling tot de zanger en gitarist die veel sterker het rockers-aura uitdragen. Toch zijn de baslijnen van Harrold allesbepalend voor de klank van de muziek: hard en demonisch of trippy en groovend.

De band heeft veel moeite gedaan om de sound van Led Zeppelin zo goed mogelijk te benaderen. Van de eerdergenoemde instrumenten op de stage tot het gebruik van zo veel mogelijk dezelfde gear als ‘het origineel’. In ‘Stairway To Heaven’ wordt de beroemde gitaar met dubbele hals tevoorschijn getoverd. Voor de gitarist is dit absoluut een meesterproef, doordat de bovenste hals twaalf snaren heeft is het geluid moeilijk zuiver te krijgen. Aan het eind blijkt dat Verberk absoluut geslaagd is.

In het laatste nummer ‘Immigrant Song’ (Aaaaaaaaaaa ah!) wordt wederom bewezen dat solo’s niet gedoseerd hoeven worden. We krijgen er gewoon nog een. Het publiek klapt wanneer de bandleden van het podium af gaan. Uiteraard komt er een toegift, de instrumenten staan nog aan.

Toegift
Bij ‘Rock and Roll’ krijgt het publiek nog even de kans om zijn enthousiasme te laten horen. Iedereen zingt keihard mee: “Lonely, lonely, lonely, lonely, lonely!” Na een geweldige ‘Kashmir’ is het gefluit en gejoel haast even hard als de muziek, en dat zegt wat. Iedereen mist nog een nummer en is niet van plan te gaan zonder het gehoord te hebben. De zanger stelt iedereen van de band, de techniek en het licht voor en ontvangt een groot applaus. Het concert heeft duidelijk indruk gemaakt. Eindelijk wordt dan ‘Whole Lotta Love’ ingezet, inclusief theremin.


Foto's: Ellen van Lent

Deze maand treden de heren onder andere nog op in:
- Leeuwarden, Neushoorn, 10 februari
- Amsterdam, Q-Factory, 16 februari
- Goes, T Beest, 17 februari

 

  Reacties

Berry de Bruijn

3 feb 2018 18:15

Zoals in de recensie al geschreven staat "heren zijn echt op elkaar ingespeeld".Afgelopen jaren meerdere keren gehoord maar word alleen maar beter en beter.Tuurlijk het blijft een coverband maar tjonge jonge wat zitten ze er soms toch prachtig mooi bij

Reageer