Blogbericht Arie de Wilde

WOLFPACK classic rockband

Muziek met een bite

Na een aantal jaren met verschillende bezettingen, is nu het Wolfpack roedel hechter dan ooit tevoren. Gesteund door het verleden, met veel ervaringen in kroegen en zalen, breiden zij hun territorium uit.

 

Eerbetoon met strakke covers
Muzikaal de lat langzaam maar zeker steeds iets hoger leggend eert Wolfpack de grote mannen van weleer. Led Zeppelin, Gary Moore, Deep Purple, Eric Clapton, Jimi Hendrix en vele anderen uit die tijd. Een goede drummer en bassist zorgen voor een solide basis. Lead gitaar en dito zang zijn laat maar zeggen de tweede pijler waarop Wolfpack rust. Niet te vergeten de backing vocals en percussie die daar weer een extra dimensie aan toe voegen.

Dertien in een dozijn?
Dat zou je zo zeggen: wéér zo’n coverband. In dit geval toch net allemaal iets anders. Met een goed doordacht en gevarieerd repertoire van overbekende jaren ’70- ’80 hits brengt Wolfpack toch een show waar je niet gauw bij wegloopt. Ze hebben duidelijk vaste voet aan de grond gekregen en bouwen aan een hechte band met elkaar en een solide repertoire waarin iedereen zich kan vinden..  

De band 
Met op gitaar: Karina Wolf, drums & Backing vocals: Rob Wolf (Jawel…vader en dochter), Basgitaar & Backing vocals: Simon Van T Hoff en Lead Vocals & Percussie: Hans Boshamer staat er zonder meer iets aparts op het podium. Met een ‘vrouwtjes’gitarist (alle respect hoor, anders krijg ik straks wellicht een steungroep discriminatie vrouwelijke gitaristen op mijn dak) en een leadzanger achter zijn percussie (meer ruimte was er ook niet) bood deze laat maar zeggen ‘çonga fronted’ band een unieke aanblik.

Gewoon …ongewoon 
Het repertoire van Wolfpack maakt hun optreden in Muziekcafé Het Warm Onthaal aanvankelijk niet zo interessant . Het zijn en blijven tenslotte nummers uit de oude doos. Het is de presentatie die het hem doet bij Wolfpack. Natuurlijk heb je daar Karina die alle gitaarpartijen voor haar rekening neemt en waarop menig oog gericht is. Haar techniek is bijzonder goed. Op het moment dat je gaat denken dat het melodisch spelen wat tekort schiet komt ze in het nummer Still Got The Blues met een puntgave solo aanzetten die die gedachte meteen om zeep helpt. Ook met gitaareffecten in een nummer als Seven Nation Army kan ze goed overweg. Dit nummer werd door bassist Simon naadloos aan Rock & Roll gekoppeld.

Zo waren er meer van die verrassende overgangen te horen die allen voor zijn rekening kwamen. Een rots in de branding kan je deze bassist wel noemen. Daar waar het enthousiasme van zanger en gitariste buitenproportionele vormen dreigde te gaan aannemen bracht hij, ondersteund door drummer Rob alles weer netjes is het gareel. Zanger Hans is ook een eyecatcher. Hij staat geen moment stil en dirigeert er op een aanstekelijke manier lustig op los. Soms zo lustig dat zijn zangkwaliteit, die hij zeer zeker heeft, er zowat bij inschiet.

Verwondering
Het is deze manier van presentatie die bewondering en verwondering bij het langzaam maar zeker in getale toenemende publiek teweeg brengt. Als je het intro van Black Magic Woman hoort voel je dat nummer helemaal niet aankomen, zeer kunstig gedaan. Op onder meer Whiskey In The Jar, Satisfaction en Allright Now werd luidkeels meegezongen en bij nummers als Black Night, Smoke on The Water en Whole Lotta Love gingen de beentjes vlot van de vloer.

Als je dat als band voor elkaar krijgt ben je goed bezig denk ik dan maar.

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer