Blogbericht Johan Kramer

Punk avond in World Skate Center Den Bosch

Female frontend punk - hard puntig en kort geheel in de punk traditie & stijl

Voor deze punkavond in het World Skate Center op zaterdag 16 juni staan er drie bands op het affiche. De drie mannen van Teuk McGraig mogen de avond openen met hun stevige gitaarrrock. Deze Bossche band vindt zichzelf niet zozeer een punkband. Dat zei leadsinger Harm van Mil aka Teuk door de mic toen de band al een eind verder zat in zijn optreden. Dat is duidelijk te horen aan hun nummers die niet volgens het stramien van de punk – puntig en kort – zijn opgebouwd. Teuk McGraig leunt meer tegen trashrock en dat is goed te merken aan het volume dat de zaal van WSC in buldert. Niet dat iemand dat trouwens erg vindt. Verre van dat. Wel bleef het publiek op gepaste afstand van de geluidsboxen.

He Said No
Na de masculiene rock van Teuk McGraig, was het podium helemaal voor de twee female frontend Punkbands. De eerste klanken van het uit Eindhoven Rockcity afkomstige He Said No waren al te horen toen ik de zaal binnenkwam. Ik hoefde me niet per se door de menigte naar voren te werken, want er was plek genoeg in de zaal, dus posteerde ik me voor het podium.

Daar zag ik een drummer in zijn blote bast, die de snelle vierkwartsmaat met flink wat geweld vooruit stuwde. De gitarist met flatcap en baardje werkte de nummers met drie akkoorden snel en behendig af. Dan de frêle zangeres, bij wie die vijfsnarige basgitaar wel erg groot leek, schreeuwde haar welgemeende, maar vaak onverstaanbare teksten de zaal in.

Het meeste van hun repertoire klinkt precies zoals je van punkmuziek mag verwachten, hard, snel, kort en voornamelijk drie akkoorden. Daardoor was er weinig onderscheid te maken tussen de nummers. Ook het nummer wat aangekondigd wordt als liefdesliedje, klinkt exact hetzelfde als de voorgaande nummers en bleef ook keurig ruim onder de twee minuten. Of de cover "Gay Bar"  van Electric Six ook onder de noemer liefdesliedjes te scharen is waag ik te betwijfelen, maar je ziet wel dat het iets teweeg brengt in de zaal. Het publiek, dat best wel wat afstand houdt tijdens dit optreden, komt nu wat meer in beweging.

Het voorlaatste nummer heeft dan vervolgens ook wat meer diepgang met warempel iets wat op een gitaarsolo lijkt. Als dan als uitsmijter nog het nummer "We Want Blood" van dé punkhelden uit Eindhoven Peter Pan Speedrock gespeeld wordt is het publiek om. Maar dan is het alweer afgelopen. Hard, snel en kort, maar met een mooi slotakkoord.

March
Na een korte soundcheck is March er klaar voor. Althans, dat denken ze, want in het begin van de set hangt bij de gitarist rechts op het podium zijn gitaarriem los. De gitarist van He Said No rent het podium op om hem vast te maken. Maar er blijkt meer aan de hand. Terwijl het geluid gefikst wordt, speelt de band gewoon door. Tijdens het derde nummer "Hendrik Lucifer" wordt er nog wat gestemd, maar dan is de gitarist er klaar voor. Gelukkig speelt frontwoman Fleur van Zuilen met haar rauwe stem ook een aardig potje gitaar, maar met twee gitaren ontstaat er toch meer een muur van geluid. En dat is fijn. Niet in de laatste plaats ook door de retestrakke drummer die de boel laat doordenderen. "Big Wave" is een goed gekozen titel, want dit nummer doet me een beetje denken aan de surfmuziek uit de jaren zestig, maar dan harder en sneller.

De sfeer zit er goed in. Fleur schuwt het contact met het publiek niet en krijgt de zaal goed mee. Daar zorgen de puntige punknummers ook wel voor. Bijna alle nummers die gespeeld worden vanavond zijn van hun in 2016 verschenen album Stay Put. Het laatste nummer van dat album heet "In Vain" en dat nummer valt op door een rustige driekwartsmaat in het begin, dan een heftig stuk en weer die rustige driekwartsmaat, waar de stem op een wat subtielere wijze ook goed tot zijn recht komt. Het nummer "Sometimes", dat tegen het einde van het optreden gespeeld wordt, heeft een bijna Foo Fighters achtige break en ook de riffs doen me daar aan denken. "Such A Drag" is een lekkere afsluiter die lekker snel en hard begint, met in het midden een rustig basloopje dat over gaat in een bijna bluesy stuk dat mooi opgebouwd wordt met fraai soleerwerk van de gitarist om vervolgens weer op volle snelheid te eindigen. Op het hoogtepunt stoppen, dat doen ze goed. Gelukkig alleen voor deze avond, want de volgende show staat al gepland.

Wil je March binnenkort nog zien dan kan dat tijdens Jera On Air op zaterdag 30 juni

Foto’s: Ronald Rijken

  Reacties
Er zijn nog geen reacties. Je kunt als eerste reageren door het formulier in te vullen.
Reageer