Blogbericht Henk Langenhuijsen

Pecha Kucha

van de redactie

Pecha Kucha. Het klinkt als een badplaats of een exotisch, kruidig gerecht, maar het staat voor een beknopte presentatie met 20 afbeeldingen en een presenteertijd van minder dan zeven minuten. Tijdens de laatste editie van Cultuurbosch Café presenteerden zeven culturisten zich. Geen prietpraat, zoals de letterlijke vertaling luidt, maar een stel bevlogen personen met een goed verhaal. Daarmee onderstreepten ze nut & noodzaak van dit digitale platform.

Doorgaans staan deze sprekers en hun handelen niet zo in de schijnwerpers, omdat hun bezigheid te marginaal of te alledaags is en dus de krant niet haalt. Onterecht. Leonie Gossens van de Muzerije sprak niet over haar werk, maar kwam met haar missie: jongerenparticipatie en talentontwikkeling. Genoeg te doen, lijkt mij, en een beetje steun en waardering is dik verdiend.

Nieuw voor mij en juist ook daarom interessant was alleskunner Frenda Koops die moeiteloos Suriname en Brazilië bij elkaar brengt in ‘een tropische belevenis om nooit te vergeten’ – zie foto. En het gaat haar niet alleen om de dans of het feestje, maar om meer respect voor andere culturen teweeg te brengen. Als ik ooit de behoefte voel om de salsa onder de knie te krijgen, is het bij Frenda. Wie twijfelt, gaat op 27 november naar buurthuis De Slinger.

Rhea Knipscheer, zelf begenadigd zangcoach, hield een warm pleidooi voor haar wijktheater. Of beter: wijktheaters, want het fenomeen heeft inmiddels een vaste plek bij de zeven Brede Bossche Scholen verworven. Cultuureducatie aan de basis. Hulde voor het initiatief en de vele vrijwilligers.

Struis maakte duidelijk wat improvisatietheater voor staat: de vloer delen en met elkaar plezier maken. Dat je dat als wedstrijd kunt doen, maak je mee op 15 november in de Verkadefabriek.

KABRA, Koepel Amateurtheater Brabant, is een nieuwe loot in het steeds veranderende land van ondersteuning. Goed om te weten: KABRA wil een platform zijn voor verspreiding van kennis, het behartigen van belangen en het ontwikkelen van bovenlokale theateractiviteiten. Klinkt nog erg ambtelijk, maar het krijgt vast & zeker nog een zichtbaar profiel.

Als voormalig lid van de harmonie in Bakel liet Sophie de Ruijter zich duidelijk zien. Ze kent de lusten en lasten van een geleidelijk aan vergrijzende club. Als het aan haar ligt, gaat de boel op de schop, voor het te laat is en de ooit zo bloeiende muziektraditie en – school op het kerkhof ligt. Mooi, bevlogen verhaal van deze fluitist + docent muziek.

Karin Wijma, tot slot, gaat gelukkig als fotograaf door het leven. Als autodidact nam ze haar toehoorders mee op een persoonlijke reis met als rode draad: waarom fotografie voor mij zo belangrijk is. De foto als taal om het leven te lezen. Maakte ze aanvankelijk heel af en toe een geslaagde foto, als happy accident, nu blijkt de lens zelf vooral een happy event.

Even dook ook het Bossche bezuinigingsspook op, maar tegen zoveel rijkdom kan geen enkele saneerder op. Wordt vervolgd op 26 januari 2016.

Henk Langenhuijsen

  Reacties

Karin Wijma

7 nov 2015 18:51

Vind ik keileuk!

Reageer
Log in om een reactie te plaatsen.