Blogbericht Karin Wijma

De startende fotograaf

Alle begin is moeilijk

Nadat het bedrijf waar ik werkte onlangs gesplitst en verkocht werd, was er geen plekje meer voor de data analist (moi). Ik moest de keuze maken tussen een nieuwe baan in loondienst of iets dat ik bijzonder graag wilde doen, namelijk fotograferen. 

Uiteraard heb ik voor fotografie gekozen. De enige verstandige keuze. 

Heb ik een opleiding in fotografie? Nee… Maar goed, ik heb nog nooit werk gedaan waar ik voor ben opgeleid. Meestal ziet men zo’n papiertje als een bewijs van analytische vaardigheden, waarna het loon naar beneden onderhandeld wordt, omdat je weliswaar capaciteiten hebt, maar geen ervaring. Dus ik zie mijn huidige overstap maar zo: ik functioneer op universitair niveau en heb (niet onbelangrijk) een onstilbare honger om meer te leren, te verbeteren en meer te fotograferen; een killercombinatie! 

Mijn hoop was natuurlijk dat mijn goede foto’s de klanten dag en nacht zouden doen samendrommen voor mijn deur. Helaas roomkaas, zo werkt dat niet. 

Het blijkt dus nog best moeilijk om een bedrijf op gang te krijgen. Met een website en een KVK-inschrijving ben je officieel een bedrijf, maar dan wel in fase 0,000001. Wereldwijze mensen met boerenverstand wisten het natuurlijk allang. Buiten de administratie, de belastingen en het werk zelf moet je een ondernemer zijn. Een soort van commercieel netwerkwonder met gigantische salescapaciteiten. Er moet een pitch komen, een identiteit, een doelgroep, een verhaal, een netwerk, zelfvertrouwen, een product, prijzen en ga zo maar door.

Afijn, het is me dus nogal een toer voor een inhoudelijke, creatieve techneut als ik. Ik was 3 toen ik het wel heel verdacht vond dat mijn moeder door de achterdeur liep net nadat sinterklaas had aangeklopt. Ik ben 34 en wil nog steeds niet geloven dat inhoud, kwaliteit en perfectie niet de enige en zelfs geen kritieke pijlers zijn voor succes. 

School blijkt met zijn proefwerken, tentamens, negatieve foutencultuur, zessen, achten en tienen HE-LE-MAAL niets te maken te hebben met het echte leven. Hard werken aan de juiste dingen en continue zelfpromotie lijken een veel beter recept te vormen voor succes dan het schoolse “geen fouten maken”. 

En weet je? Eigenlijk is het keigaaf om die andere dingen op te pakken. Het is spannend, opbeurend, beangstigend, bevredigend en bevrijdend om fouten te maken en daarna iets anders te proberen. Het is in geen geval saai. Je komt onder de mensen, doet mee aan cultuurbosch.nl, je schrijft eens een blog, zingt een duet van Purcell met een echte sopraan, komt op tv, huurt een coach, gaat naar netwerkborrels, krijgt erkenning, fotografeert verse ouders, oude oma’s, mensen op straat, culturisten en maakt overal mensen blij. 

De komende tijd zal ik samen met Christel Smits en Gwen Weiss een (foto)blog bijhouden op cultuurbosch.nl. Op de inhoud moeten we ons nog bezinnen, maar het wordt vast leuk dus houd ons in de gaten! 

Ter vermaeck zonder lering (kortweg zomaar) vind je hierboven een paar recente portretten van mijn hand. Ik wens jullie nu eerst een fijne vakantieperiode toe! 

Karin Wijma 

Meer zien? Kijk dan op www.wijmakenfotos.nl

  Reacties
Er zijn nog geen reacties.
Reageer
Log in om een reactie te plaatsen.