Blogbericht Sacha Kraanen

WimBoekToe #9

Arnons onbeantwoorde vragen aan Wim

De zaal stroomde vol. Waren het de grote namen Grunberg en Robben bij deze 9e editie van WimBoekToe dat zo’n 150 man/vrouw naar Muzerije trokken? Muisstil en ademloos beleefde men vele kijkjes achter de schermen van deze twee gasten.

Allebei kwamen ze recentelijk met een nieuw boek uit: Jaap Robben met “Zomervacht”, Arnon Grunberg met “Goede mannen”. Volgens Wim (allebei) hét geschikte Sinterklaascadeau (en als je het niet kan betalen, doet hij een goed woordje voor jou bij boekhandel Heinen …!).

Jaap put in zijn boek rondom de gehandicapte hoofdfiguur Lucien uit zijn persoonlijke herinneringen, toen hij als 4-jarige - wegens gebrek aan kinderopvang – met zijn ouders meeging naar hun werk: een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking, een geïsoleerde wereld. Het heeft hem altijd geboeid: gehandicapt, wat is dat? Wat doet dat met een gezin? Aan het eind van het boek wil Jaap een volwaardige Lucien hebben neergezet: een gehandicapt mens die je begrijpt.

“Goede mannen” van Grunberg speelt zich af in Heerlen. Waarom daar? Hij is gefascineerd door Limburg: het is een prachtige maar toch ook weer vreemde omgeving (en het is zeker geen Maastricht!). Het eerste exemplaar van zijn boek werd door Heerlens eerste burger- Emile Roemer – in ontvangst genomen in een brandweerkazerne. Ook hier veel aandacht voor het kwetsbare kind in een gezin: wat gebeurt er met de overgebleven jongen na de zelfmoord van zijn broer? Net als Jaap maakt Arnon gebruik van persoonlijke ervaringen: hij vertelt levendig over zijn reis naar Oekraïne, samen met een groep Amerikaanse mannen die op zoek waren naar een bruid. Nu vervlochten in zijn roman.

Bij het schrijfproces vertelt Arnon het verhaal als het ware aan zichzelf. Hij begint letterlijk bij het begin, ziet gaandeweg wat hij tegenkomt, gaat met het personage mee, neemt met hem een ‘afslag’ en beleeft met hem (soms) onverwachte dingen.

Jaap begint ergens in het midden, bij een kantelpunt en van daaruit schrijft hij allerlei stukken, die hij verzamelt om er tot slot één geheel van te maken. En ja, dan gebeurt het wel eens dat het niet klopt en hij op ’t laatste moment alles weer moet omgooien. Hij is ook een echte “peuteraar”: hij kan urenlang op één woord blijven broeden.

Van beide auteurs zijn werken vertaald. De relatie met de uitgever en redacteur is een intieme en vereist veel vertrouwen. Hetzelfde geldt voor een vertaler. Soms vindt Arnon een vertaling zelfs beter dan het oorspronkelijke werk, áls hij de vertaling al kan lezen. Aan het Tsjechisch of Japans waagt hij zich niet ...

Zowel titel als omslag kunnen de klant overhalen het boek aan te schaffen. Arnon heeft een lijst met mogelijke titels waar misschien ooit nog ‘ns een roman aan komt te hangen; Jaap doet tijdens het schrijven allerlei ideeën op en kiest uiteindelijk een titel die het geheel omvat, maar ook weer niet één onderdeel teveel benadrukt.

Aan beide heren werden vanuit het publiek veel vragen gesteld over de keuze van de woonplaats, reden om te schrijven, rol van de redacteur, lievelingsboek, lees je elkaars werk, komt er ook nog poëzie, invloed op de omslag. Deze avond geen vraag van Frits (“deze keer niet”). Volgende WimBoekToe misschien? Dat wordt dan 14 februari 2019.

Helaas, wij blijven achter met de prangende vragen van Arnon aan Wim … * Moet je van je vrouw altijd aan de auteur vragen of hij/zij een relatie heeft? En: * Hoe is het mogelijk dat jij al deze mensen op de tribune kent? (heeft hij nog nooit meegemaakt)

De muzikale omlijsting werd verzorgd door Legs Boelen op gitaar en Fons Toolen op contrabas met o.a. een prachtige ballade uit 1600.

De organisatie was – zoals altijd – in handen van Boekhandel Adr. Heinen, Bibliotheek ’s-Hertogenbosch en (gastheer) Muzerije.

  Reacties
Er zijn nog geen reacties.
Reageer
Log in om een reactie te plaatsen.