Blogbericht Johan Kramer

Joy Division Undercover tribute band speelt de tent plat

Dichter bij het origineel gaat het niet komen

Geplaatst op 21-3-2019

De verwachtingen waren hoog gespannen afgelopen zaterdag 16 maart, na de aankondiging Joy Division Undercover op de site van Willem Twee Poppodium. “Extreem intensieve en oprechte performance” , las ik. En dan nog de online reacties die erbij stonden, onder andere deze quote: “By far the best yet!” Dat schept verwachtingen in ieder geval.

Erny Green
Voordat er nog maar één noot gezongen is, zie je dat zanger Erny Green in ieder geval zijn best doet om ook qua uiterlijk op Ian Curtis te lijken met zijn grijze overhemd. En als-ie dan zijn stem laat horen, dan weet je het al. Het is allemaal waar. Dichter bij het origineel gaat het niet komen. Dat geldt trouwens niet alleen voor die stem, die akelig veel op die van Ian lijkt, maar voor de gehele band, die super strak staat te spelen.

Met name de ritmesectie met drummer Gerald en bassist Edwin. Gitarist Henk Koorn, die in een vorig leven bij Hallo Venray speelde, weet het gitaargeluid van Bernard Sumner goed te benaderen. Ook al klinkt deze band bijna als het origineel, is het geluid toch heel eigentijds. Tegen het einde van de set neemt toetsenist Thijs de gitaar ter handen en zingt ook de tweede stem. Even later staan Thijs en Erny neus tegen neus tegenover elkaar te zingen.

Epilepsie
Ian Curtis had een bijzondere manier van dansen. Er werd vroeger tijdens optredens wel eens gedacht dat hij dan een epileptische aanval kreeg. Want hij leed ook daadwerkelijk aan epilepsie. Ook nu heeft zanger Erny zijn huiswerk weer goed voor elkaar. Van apathisch in het luchtledige staren en bewegingen die op stuiptrekkingen lijken tot wild molenwieken met zijn armen, alle variaties komen langs. Mooi om te zien, maar soms komt het wel nèt iets te bedacht over.

Dat geldt ook voor het ‘dan weer zitten en dan weer liggen’ op het podium. Microfoonstandaard omlaag, om op zijn knieën te zingen, of zittend op het drumpodium. De microfoon wordt alleen voor de zang gebruikt, er wordt geen woord gericht aan het publiek. En dat is ook prima, want daardoor houdt de magie stand.

Unknown Pleasures
De avond staat in het teken van het legendarische album van Joy Division, Unknown Pleasures dat 40 jaar geleden uitkwam, maar uiteraard passeerden ook de andere klappers de revue. Een nummer als Isolation of Transmission mag natuurlijk niet ontbreken op zo’n avond. En uiteraard is het allerlaatste nummer Love Will Tear Us Apart, waar ik de zang net iets té ingetogen vond. Maar ach, waar hebben we het over. De zaal gaat plat en zoals ik al zei: ”Dichter bij het origineel gaat het niet komen.”

  Reacties
Er zijn nog geen reacties.
Reageer
Log in om een reactie te plaatsen.